Filosofie van de osteopathie

Vanuit de voorgaande visie ontstaan de begrippen van de osteopathische filosofie:

Het lichaam is een biologische eenheid.
Het menselijk organisme ontwikkelt een voortdurende wisselwerking met de omgeving.
Deze eenheid bestaat in fysisch en psychisch functioneren zowel tijdens de ziekte
als in gezondheid. Het één en ondeelbaar zijn van het lichaam in zijn relationele context
is het basisbegrip van de osteopathie.

De structuur en de functie zijn onderling en wederkerig afhankelijk van elkaar.
De structuur dirigeert de functie en de functie creëert de structuur (A.T. Still).
De structuur van spierweefsel is bepalend voor haar mobiliteitsfunctie, die van
botweefsel voor haar steunfunctie, die van darmweefsel voor haar opnamefunctie.
Verandering van de structuur resulteert in een verandering van de functie; beide
uiten zich in een verlies aan beweeglijkheid. De osteopathie gebruikt het concept
structuur en functie in haar diagnostische en therapeutische toepassing door manuele
technieken. Deze wederzijdse en onderlinge afhankelijkheid van structuur en functie
is het tweede begrip van de osteopathie.

Door een complex evenwichtssysteem neigt het lichaam tot zelfregularisatie en zelfgenezing ten aanzien van het ziekteproces.
Het lichaam bezit zijn eigen curatieve krachten en de aangeboren eigenschap zichzelf
te verdedigen. Het is in staat om, tot aan een bepaalde drempel, zichzelf te genezen
of aan te passen. Het lichaam bezit dus zelfregulariserende mechanismen, die in staat
zijn de ziekte te overwinnen. Deze natuurlijke functies stimuleren of herstellen, is het
derde begrip in de osteopathie.

De eenheid van het lichaam in structuur en functie is terug te vinden in de samenhang tussen de verschillende weefsels en hun functies.

Deze kunnen zijn :

mechanisch : tussen beenderen, gewrichten en spieren.
circulatoir : door aanvoerende en afvoerende bloedvaten, het lymfesysteem en hersenvocht.
membraneus : verbindingen tussen organen en weefsels door hun omhullende en beschermende vliezen.
neurologisch : door zenuwbanen van het centrale en perifere zenuwstelsel.
fysiologisch : biochemische en electro-fysiologische overdracht tussen organen en weefsels

Het lichaam als biologische eenheid ontwikkelt een voortdurende wisselwerking met de omgeving, terug te vinden in het totale concept van de osteopathie.
De twee grote systemen van de mens:
musculo-skeletaal enerzijds en de organische stelsels anderzijds, zijn onderling en wederzijds nauw met elkaar verbonden door het zenuwstelsel en het hormonale stelsel.

Dankzij haar eenheid heeft het lichaam de neiging zichzelf te verdedigen, zichzelf in evenwicht te brengen. De osteopaat probeert de mobiliteit ter hoogte van de structuur te herstellen en daarmee de functie te optimaliseren. Hierdoor kan het lichaam haar aanpassingsmogelijkheden (zelfregularisatie) weer aanwenden om het evenwicht te herstellen.