De osteopathische behandeling

Aan de behandeling gaat een uitgebreid onderzoek vooraf. Centraal hierbij is de ziektegeschiedenis, doorgemaakte operaties, voedingsgewoonten, enz.
Daarnaast worden weefsels met verminderde beweging en verhoogde spanning opgespoord.

De osteopaat is door zijn brede kennis en uitgebreide praktische vorming in staat de minieme bewegingen in het lichaam te voelen en te interpreteren. Zo gaat hij op zoek naar de primaire oorzaak van de klacht, uitgaande van drie aspecten.

Pariëtaal aspect
het bewegingsapparaat, gevormd door botten, spieren, pezen, gewrichten, wervels, etc.
Visceraal aspect
de inwendige organen met hun bloedvaten, lymfevaten en besturende zenuwen.
Cranio-sacraal aspect
de schedel en de wervelkolom met daarin het hersenvocht, de vliezen en het zenuwstelsel.

De behandeling is geheel manueel (met de handen) en gericht op het herstel van weefselspanning en mobiliteit. Door middel van manipulatieve technieken en specifieke weefseltechnieken (visceraal en craniaal) kan de osteopaat diepliggende weefsels bewerken.

De osteopaat richt zich op alle drie genoemde aspecten want bewegingsvermindering in één van die aspecten kan steeds de andere aspecten beïnvloeden. Het is dus goed mogelijk dat de osteopaat gaat onderzoeken en behandelen op een plaats waar de patiënt geen directe symptomen vertoont.

De harmonie tussen de drie aspecten is dus van cruciaal belang in de osteopathie en zo blijft de zelfregulatie van het totale organisme behouden.